غزل ۴۶۷ - گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی

گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی
از هر دری به غارت دلها درآمدی ۱

تا دل نیابد از تو خلاصی به هیچ راه
گه راهزن شدی و گهی رهبر آمدی ۲

دلهای مرده زندگی از سر گرفته‌اند
تا چون مسیح با لب جان پرور آمدی ۳

پیراهن حیای زلیخا دریده شد
تا در لباس یوسف پیغمبر آمدی ۴

ایمن ز خیل فتنه نشد هیچ کشوری
تا با سپاه غمزه به هر کشور آمدی ۵

با صد جهان نیاز تو را بر در آمدم
تا با هزار ناز مرا در بر آمدی ۶

غیرت کشید رشته جان را ز پیکرم
تا هم چون جان رفته به هر پیکر آمدی ۷

تا اهل دل به آمدنت جان فدا کنند
نیکو ز بزم رفتی و نیکوتر آمدی ۸

زان رو به خدمت تو کمر بسته آفتاب
کز جان غلام شاه فریدون فر آمدی ۹

تاج الملوک ناصردین شه که آسمان
می‌گویدش که بر همه شاهان سرآمدی ۱۰

شاهان کنون نیاز فروغی قبول کن
کز فر بخت نازش هفت اختر آمدی ۱۱