غزل ۴۶۶ - با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی

با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی
در بزم کسی نیست که دیوانه نکردی ۱

ای خانه شهری نگهت برده به یغما
در شهر دلی کو که در او خانه نکردی ۲

تا گنج غمت را سر ویرانی دلهاست
یک خانه دل نیست که ویرانه نکردی ۳

از حال شکست دلم آگاه نگشتی
تا زلف شکن بر شکنت شانه نکردی ۴

تنها نه من از عشق رخت شهرهٔ شهرم
صاحب نظری نیست که افسانه نکردی ۵

نازم سرت ای شمع که شهری زدی آتش
واندیشه ز دود دل پروانه نکردی ۶

با چشم تو محرم نشدم تا به نگاهی
بیگانه‌ام از محرم و بیگانه نکردی ۷

ای آن که به مردی نشدی کشتهٔ جانان
دردا که یکی همت مردانه نکردی ۸

ایمن دلی از دست ستم کاری صیاد
خون خوردن و فریاد غریبانه نکردی ۹

دل تنگ شدی باز فروغی مگر امروز
از دست غمش گریه مستانه نکردی ۱۰