غزل ۴۷۴ - این چه دامی است که از سنبل مشکین داری

این چه دامی است که از سنبل مشکین داری
که به هر حلقهٔ آن صد دل مسکین داری ۱

همه را نیش محبت زده‌ای بر دل ریش
این چه نوشی است که در چشمهٔ نوشین داری ۲

خون بها از تو همین بس که ز خون دل من
دست رنگین و کف پای نگارین داری ۳

عرقت خوشهٔ پروین و رخت خرمن ماه
وه که بر خرمن مه خوشهٔ پروین داری ۴

همه صاحب نظران بر سر راهت جمعند
خیز و بخرام اگر قصد دل و دین داری ۵

به چمن گر نچمی بهر تماشا نه عجب
گر خط و عارض خود سبزه و نسرین داری ۶

من اگر سنگ تو بر سینه زنم عیب مکن
زان که در سینهٔ سیمین دل سنگین داری ۷

از شکرپاشی کلک تو فروغی پیداست
که به خاطر هوس آن لب شیرین داری ۸