غزل ۴۹۲ - سر راهش افتادم از ناتوانی

سر راهش افتادم از ناتوانی
وزین ضعف کردم بسی کامرانی ۱

کسی کاو به دل ناوکش خورد گفتا
که شوخی ندیدم بدین شخ کمانی ۲

ز چشمی است چشم امیدم که هرگز
به کس ننگرد از ره سرگرانی ۳

زبان از شکایت بر دوست بستم
ز بس یافتم لذت بی‌زبانی ۴

نشان خواهی از وی، ز خود بی‌نشان شو
که من زو نشان جستم از بی‌نشانی ۵

کسی داند احوال پیران عشقش
که پیرانه سر کرده باشد جوانی ۶

به هجران مرا سهل شد دادن جان
که سخت است دوری ز یاران جانی ۷

دریغا که از ماه رویان ندیدم
به جز بی وفایی و نامهربانی ۸

شنیدن توان نغمهٔ ارغنون را
چو ساقی دهد بادهٔ ارغوانی ۹

من و زخم کاری، تو و دل شکاری
من و جان سپاری، تو و جان ستانی ۱۰

تو و عشوه کردن، من و دل سپردن
تو و جان گرفتن، من و جان فشانی ۱۱

بکش خنجر کین به جان فروغی
به طوری که خواهی، به طرزی که دانی ۱۲