غزل ۵۰۰ - چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی

چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی
سرم آن بخت ندارد که تو در پا فکنی ۱

تا به کی بار خم زلف کشی بر سر دوش
کاش برداری و بر گردن دلها فکنی ۲

عقده‌هایی که بدان طرهٔ پرچین زده‌ای
کاش بگشایی و در سنبل رعنا فکنی ۳

چون به هم برفکنی طرهٔ مشک افشان را
آتشی در جگر عنبر سارا فکنی ۴

گر تو زیبا صنم از پرده درآیی روزی
کار خاصان حرم را به کلیسا فکنی ۵

وقتی ار سایهٔ بالای تو بر خاک افتد
خاک را در طلب عالم بالا فکنی ۶

گفتی امروز دهم کام دل ناکامت
آه اگر وعدهٔ امروز به فردا فکنی ۷

گر تو یوسف صفت از خانه به بازار آیی
دل شهری همه بر آتش سودا فکنی ۸

تیغ ابروی تو را این همه پرداخته‌اند
که سر دشمن دارای صف آرا فکنی ۹

ناصرالدین شه غازی که سپهرش گوید
باش تا روزی زمین گیری و اعدا فکنی ۱۰

چارهٔ آن دل بی رحم فروغی نکنی
گر ز آه سحری رخنه به خارا فکنی ۱۱