شماره ۱۵ - دوش در میکده با آن صنم قافیه‌دان

دوش در میکده با آن صنم قافیه‌دان
خواندم این مطلع شه را و زدم رطل گران ۱

«برقع از روی برافکن که همه خلق جهان
به یکی روز ببینند دو خورشید عیان» ۲

رخ رخشان بنما، دیدهٔ جان را بفروز
لب میگون بگشا آتش دل را بنشان ۳

مهر خورشید رخت هیچ نگنجد به ضمیر
وصف یاقوت لبت هیچ نیاید به زبان ۴

دلستانی تو ولی از همه دلها به کنار
آفتابی تو ولی از همه ذرات نهان ۵

موی عنبر شکنت سلسلهٔ گردن دل
روی خورشیدوشت شعلهٔ عالم جان ۶

دستم از حلقهٔ مویت همه شب مشک فروش
چشمم از تابش رویت همه روز اشک افشان ۷

راستی جز خم ابروی تو نشنیدم من
که مه نو بکشد بر سر خورشید کمان ۸

من ندیدم ز رخ خوب تو فرخنده‌تری
جز بلند اختر فرخ ملک ملک ستان ۹

آفتاب فلک جاه ملک ناصردین
که قرینش ملکی نامده در هیچ قران ۱۰

رفته تا طبع فروغی ز پی مطلع شاه
شعرش افلاک نشین آمد و خورشید نشان ۱۱