غزل ۱۱ - لطف تو از حد برون حسن تویی منتهاست

لطف تو از حد برون حسن تویی منتهاست
نیش تو نوش روان درد تو درمان ماست ۱

عشق تو بر تخت دل حاکم کشور گشای
مهر تو بر ملک جان والی فرمانرواست ۲

پرتو رخسار تو مایهٔ مهر منیر
چهرهٔ پرچین تو جادوی معجز نماست ۳

نرگس فتان تو لعبت مردم فریب
غمزهٔ غماز تو جادوی معجز نماست ۴

از تو همه سرکشی وز طرف ما هنوز
روی امل بر زمین دست طمع بر دعاست ۵

گر کشدت ای عبید سر بنه و دم مزن
عادت خوبان ستم چارهٔ عاشق رضاست ۶