غزل ۱۲ - خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست

خوشا کسی که ز عشقش دمی رهایی نیست
غمش ز رندی و میلش به پارسائی نیست ۱

دل رمیده ی شوریدگان رسوایی
شکسته‌ایست که در بند مومیایی نیست ۲

ز فکر دنیی و عقبی فراغتی دارد
خداشناس که با خلقش آشنایی نیست ۳

غلام همت درویش قانعم کو را
سر بزرگی و سودای پادشاهی نیست ۴

مراد خود مطلب هر زمان ز حضرت حق
که بر در کرمش حاجت گدایی نیست ۵

به کنج عزلت از آن روی گشته‌ام خرسند
که دیگرم هوس صحبت ریایی نیست ۶

قلندریست مجرد عبید زاکانی
حریف خواجگی و مرد کدخدایی نیست ۷