غزل ۳۳ - نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد

نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد
غریب را وطن خویش می برد از یاد ۱

زهی خجسته مقامی و جانفزا ملکی
که باد خطهٔ عالیش تا ابد آباد ۲

به هر طرف که روی نغمه می کند بلبل
به هر چمن که رسی جلوه می کند شمشاد ۳

به هر که درنگری شاهدیست چون شیرین
به هر که برگذری عاشقیست چون فرهاد ۴

در این دیار دلم شهر بند دلداریست
که جان به طلعت او خرمست و خاطر شاد ۵

سرم هوای وطن می پزد ولیک دلم
ز بند زلف سیاهش نمی شود آزاد ۶

ز جور سنبل کافر مزاج او افغان
ز دست نرگس جادو فریب او فریاد ۷

غنیمتست غنیمت شمار فرصت عیش
که تن ضعیف نهاد است و عمر بی‌بنیاد ۸

بگیر دامن یاری و هرچه خواهی کن
بنوش بادهٔ صافی و هرچه بادا باد ۹

به سوی باده و نی میل کن که می گویند
« جهان بر آب نهاده است و آدمی بر باد» ۱۰

خوشست ناز و نعیم جهان ولی چو عبید
« غلام همت آنم که دل بر او ننهاد » ۱۱