غزل ۳۲ - دردا که درد ما به دوایی نمی رسد

دردا که درد ما به دوایی نمی رسد
وین کار ما به برگ و نوایی نمی رسد ۱

در کاروان غم چو جرس ناله میکنم
در گوش ما چو بانگ درایی نمی رسد ۲

راهی که میرویم به پایان نمی‌بریم
جهدی که می کنیم به جایی نمی رسد ۳

این پای خسته جز ره حرمان نمی رود
وین دست بسته جز به دعایی نمی رسد ۴

بر ما ز عشق قامت و بالاش یک نفس
ممکن نمی شود که بلایی نمی رسد ۵

هرگز دمی به گوش گدایان کوی عشق
از خوان پادشاه صلایی نمی رسد ۶

گفتم گدای کوی توام گفت ای عبید
سلطانی این چنین به گدایی نمی رسد ۷