غزل ۳۶ - ترا که گفت که با ما وفا نشاید کرد

ترا که گفت که با ما وفا نشاید کرد
دروغ گفت چه باشد چرا نشاید کرد ۱

غلام لعل لب تست جان شیرینم
چنین حکایت شیرین کجا نشاید کرد ۲

به بوسه قصد لبت کردم از میان چشمت
به غمزه گفت نشاید هلا نشاید کرد ۳

میان موی و میان تو نکته باریکست
در آن میان سخن از لب رها نشاید کرد ۴

هزار سال تنم گر ز تن جدا ماند
هنوز مهر تو از جان جدا نشاید کرد ۵

حدیث درد دل مستمند و سینهٔ ریش
حکایتی است که در سالها نشاید کرد ۶

مگر عبید به جان با لبم مضایقه کرد
که این به مذهب اصحابنا نشاید کرد ۷