غزل ۳۷ - نقش روی توام از پیش نظر می‌نرود

نقش روی توام از پیش نظر می‌نرود
خاطر از کوی توام جای دگر می‌نرود ۱

تا بدیدم لب شیرین تو دیگر زان روز
بر زبانم سخن شهد و شکر می‌نرود ۲

عارض و زلف دو تا شیفته کردند مرا
هرگزم دل به گل و سنبل تر می‌نرود ۳

مستی و عاشقی از عیب بود گو میباش
«در من این عیب قدیم است و بدر می‌نرود» ۴

دوستان از می و معشوق نداریدیم باز
«که مرا بی می و معشوق بسر می‌نرود» ۵

غم عشقش ز دل خستهٔ بیچاره عبید
گوشه‌ای دارد از آنجا به سفر می‌نرود ۶