غزل ۴۳ - ز کوی یار زمانی کرانه نتوان کرد

ز کوی یار زمانی کرانه نتوان کرد
جز آستانهٔ او آشیانه نتوان کرد ۱

کسی که کعبهٔ جان دید بی‌گمان داند
که سجده‌گاه جز آن آستانه نتوان کرد ۲

مرا به عشوهٔ فردا در انتظار مکش
که اعتماد بسی بر زمانه نتوان کرد ۳

ترا که گفت که با کشتگان راه غمت
اشارتی به سر تازیانه نتوان کرد ۴

به پیش زلف تو بر خال بوسه خواهم زد
ز ترس دام سیه ترک دانه نتوان کرد ۵

فسرده صوفی ما را که میبرد پیغام
که ترک شاهد و چنگ و چغانه نتوان کرد ۶

مرا به مجلس واعظ مخوان و پند مده
فریب من به فسون و فسانه نتوان کرد ۷

بخواه باده و با یار عزم صحرا کن
چو گل به باغ رود رو به خانه نتوان کرد ۸

مکن عبید ز مستی کرانه فصل بهار
که عیش خوش به چمن بی‌چمانه نتوان کرد ۹