غزل ۴۴ - بی روی یار صبر میسر نمی‌شود

بی روی یار صبر میسر نمی‌شود
بی‌صورتش حباب مصور نمی‌شود ۱

با او دمی وصال به صد لابه سالها
تقریر میکنیم و مقرر نمی‌شود ۲

گفتم که بوسه‌ای بربایم ز لعل او
مشکل سعادتیست که باور نمی‌شود ۳

جز آنکه سر ببازم و در پایش اوفتم
دستم به هیچ چارهٔ دیگر نمی‌شود ۴

افسرده دل کسی که ز زنجیر زلف او
دیوانه می‌نگردد و کافر نمی‌شود ۵

عشقش حکایتیست که از دل نمی‌رود
وصفش فسانه‌ایست که باور نمی‌شود ۶

تا بوی زلف یار نمی‌آورد صبا
از بوی او دماغ معطر نمی‌شود ۷

ساقی بیار باده که هر لحظه عیش خوش
بی‌مطرب و پیاله و ساغر نمی‌شود ۸

گفتی به صبر کار میسر شود عبید
تدبیر چیست جان برادر، نمی‌شود ۹