غزل ۵۴ - وداع کعبهٔ جان چون توان کرد

وداع کعبهٔ جان چون توان کرد
فراقش بر دل آسان چون توان کرد ۱

طبیبم میرود من درد خود را
نمیدانم که درمان چون توان کرد ۲

مرا عهدیست کاندر پاش میرم
خلاف عهد و پیمان چون توان کرد ۳

به کفر زلفش ایمان هرکه آورد
دگر بارش مسلمان چون توان کرد ۴

مرا گویند پنهان دار رازش
غم عشقست پنهان چون توان کرد ۵

گرفتم راز دل بتوان نهفتن
دوای چشم گریان چون توان کرد ۶

عبید از عشق اگر دیوانه گردد
بدین جرمش به زندان چون توان کرد ۷