غزل ۹۷ - مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه

مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه
چه نیکبخت کسی کش به روی تست نگاه ۱

زهی طراوت رخ چشم بد ز روی تو دور
زهی حلاوت لب لااله الالله ۲

خطاب سرو به قد تو : خادم و عبید
حدیث گل بر روی تو : عبده و فداه ۳

به زلف پرشکنت رشتهٔ امید دراز
ز سرو ناز قدت دست آرزو کوتاه ۴

کرشمه میکنی و عقل میشود حیران
به راه میروی و خلق میروند از راه ۵

خوشا که زلف تو گیرم به خواب خوش هرشب
خوشا که روی تو بینم به کام دل هر ماه ۶

به پیش قاضی عشاق در قضیهٔ عشق
عبید را رخ زرد است و اشگ سرخ گواه ۷