شمارهٔ ۲۸ - ملاقات پدر و پسر لحظهٔ قران السعدین

روز چو آخر شد و گرما گذشت
چشمه خور خواست ز دریا گذشت ۱

تا جور شرق برآهنگ آب
کرد طلب کشتی گردون رکاب ۲

کشتی شه تیز تر از تیر گشت
در زدن چشم ز دریا گذشت ۳

راست که شد بر لب دریا رسید
گوهر خود بر لب دریا بدید ۴

خواست که از سوز دل بی‌قرار
بر جهد از کشتی و گیرد کنار ۵

صبر همی خاست نمی آمدش
گریه نمی خواست همی آمدش ۶

بود برین سوی معز جهان
ساخته بر جای ادب چون شهان ۷

پیش شد از دیده نثارش گرفت
شه بدوید و بکنارش گرفت ۸

تشنه دو دریا بهم آورده میل
تشنه و ازدیده همی راند سیل ۹

یک دگر آورده به اغوش تنگ
هر دو نمودندزمانی درنگ ۱۰

از پس دیری که بخویش آمدند
همه گر از عذر به پیش آمدند ۱۱

گفت پسر با پدر : اینک سریر
جای تو ، من بندهٔ فرمان پذیر ۱۲

باز پدر گفت که : این ظن مبر
کز پسر افسر بر باید پدر ۱۳

باز پسر گفت که ، بالاخرام !
کز تو برد مایهٔ تخت تو نام ! ۱۴

باز پدر گفت که ای تاجدار!
تخت ترا به که توئی بختیار ! ۱۵

چون پدر از جانب فرزند خویش
شرط ادب دید ز اندازهٔ بیش ۱۶

گفت که یک آرزویم در دل ست
منته لله ! که کنون حاصل ست ۱۷

آنکه بدست خودت ای نیکبخت!
دست بگیرم ، بنشانم به تخت! ۱۸

زانکه به غیبت چو شدی بر سریر
من نه بدم تا شدمی دستگیر ۱۹

با پسر این نکته چو لختی براند
دست گرفت و به سریرش نشاند ۲۰

خود به نعال آمد و بر بست دست
ماند ازان کار عجب هر که هست ۲۱

داشت درین زیر خیالی نهان
آگهی ای داد بکار آگهان ۲۲

گر چه پدر بر سر تختش کشید
شست و فرود آمد و پیشش دوید ۲۳

چون خلفان شرط وفا می‌نمود
خواهش عذری به سزا می‌نمود ۲۴

دولتیان هر طرفی بسته صف
کرده طبقهای جواهر به کف ۲۵

لعل و زبر جد که در آویختند
بر دو سرافراز همی ریختند ۲۶