غزل ۳۳۳ - نماز شام غریبان چو گریه آغازم

نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه‌های غریبانه قصه پردازم ۱

به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم ۲

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم ۳

خدای را مددی ای رفیق ره تا من
به کوی میکده دیگر علم برافرازم ۴

خرد ز پیری من کی حساب برگیرد
که باز با صنمی طفل عشق می‌بازم ۵

به جز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس
عزیز من که به جز باد نیست دمسازم ۶

هوای منزل یار آب زندگانی ماست
صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم ۷

سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی
شکایت از که کنم خانگیست غمازم ۸

ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می‌گفت
غلام حافظ خوش لهجه ی خوش آوازم ۹