هوش مصنوعی: این شعر از عاشقی دل‌داده و شیفته می‌گوید که در دنیای فانی گرفتار شده است. شاعر به مخاطب خود (میر خراسان) یادآوری می‌کند که نعمت‌ها و زیبایی‌ها گذرا هستند و دیوارهای کهنه روزی فرو می‌ریزند. او توصیه می‌کند که مانند گذشته، از دنیا دوری کند و به درون پناه ببرد. در پایان، شاعر مخاطب را به یادآوری و تأمل دعوت می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، مانند گذرایی دنیا و دعوت به درون‌گرایی، برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل‌درک نباشد.

شماره ۵۵ - ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی

ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار ۱

امروز به اقبال تو، ای میر خراسان
هم نعمت و هم روی نکو دارم و سیار ۲

درواز و دریواز فرو گشت و بر آمد
بیمست که: یک بار فرود آید دیوار ۳

دیوار کهن گشته بپرداز بادیز
یک روز همه پست شود، رنجش بگذار ۴

آن خجش ز گردنش در آویخته گویی
خیکیست پراز باد، درو ریخته از بار ۵

آن کن که درین وقت همی کردی هر سال
خز پوش و به کاشانه رو از صفه و فروار ۶

یاد آری و دانی که: تویی زیرک و نادان
ور یاد نداری تو سگالش کن و یادآر ۷
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۵۲۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو من
گوهر بعدی:شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.