غزل ۴۰۸ - ای آفتاب آینه دار جمال تو

ای آفتاب آینه دار جمال تو
مشک سیاه مجمره گردان خال تو ۱

صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود
کاین گوشه نیست درخور خیل خیال تو ۲

در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن
یا رب مباد تا به قیامت زوال تو ۳

مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست باز
طغرانویس ابروی مشکین مثال تو ۴

در چین زلفش ای دل مسکین چگونه‌ای
کآشفته گفت باد صبا شرح حال تو ۵

برخاست بوی گل ز در آشتی درآی
ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو ۶

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود
کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو ۷

تا پیش بخت بازروم تهنیت کنان
کو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو ۸

این نقطه سیاه که آمد مدار نور
عکسیست در حدیقه بینش ز خال تو ۹

در پیش شاه عرض کدامین جفا کنم
شرح نیازمندی خود یا ملال تو ۱۰

حافظ در این کمند سر سرکشان بسیست
سودای کج مپز که نباشد مجال تو ۱۱