غزل ۲ - رخ برفروز و زلف مسلسل گره بزن

رخ برفروز و زلف مسلسل گره بزن
تا بشکند جمال تو به آزرم و هر

مه را به روی خوب تو نسبت کجا رسد
ای رویت آفتاب و لبت شکرور

شکر شد از خجالت لعل تو آب ور
برش و ک و ر چو کشیدی تو رخ وط

خط معنبر تو چود و قمر گرفت
کردند عاشقان تو تررو و وح

روح مجسمی تو نه عقل مصوری
ای روح عقل مثل تو نادیده ب و ت

بنگر چو دید پیش رخ و قامت توکرد
از شرم کار خانهٔ صد ساله ط و ی

طی کن حدیث دور زمان جام می بیار
تا باغ روح را دهم آبی ز م وی

می خور مخور غم دل و دین خسروا دگر
بگشا به مدح خسروا فاق ل و ب