غزل ۸۳ - کشتهٔ تیغ جفایت دل درویش من است

کشتهٔ تیغ جفایت دل درویش من است
خسته تیر بلایت جگر ریش من است ۱

نیک‌خواهی که کند منع ز عشق تو مرا
منکری دان به حقیقت که بد اندیش منست ۲

هر گروهی بگزیدند به عالم دینی
عاشقی دین من و بی‌خبری کیش من است ۳

گر دل از ما ببرید و بتو پیوست چه باک ؟
آشنا با تو و بیگانه زمن خویش من است ۴