غزل ۱۶۳ - هر صبر و سلام که دل سوخته را بود

هر صبر و سلام که دل سوخته را بود
اندر شکن سلسلهٔ خم به خمش رفت

یک روز به شالای وصالش نرسانید
آن عمر گران مایه که ما را به غمش رفت