غزل ۱۶۴ - بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت

بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت
بی سرو خرامنده به صحرا نتوان رفت ۱

صحرا و چمن پهلوی من هست بسی لیک
همره تو شو ای دوست که تنها نتوان رفت ۲

مائیم و سر کوی تو گر پیش نخوانی
اینجا بتوان مرد و از اینجا نتوان رفت ۳

گفتم که ز کویت بروم تا ببرم جان
گفتی بتوان جان من اما نتوان رفت ۴

ای قافله در بادیه‌ام پای فرو ماند
بگذر تو که در کعبه به این پا نتوان رفت ۵

مپسند که در پیش لبت مرده بمانم
نازیسته از پیش مسیحا نتوان رفت ۶