غزل ۲۲۹ - دی دلبر من که سر فرازی می‌کرد

دی دلبر من که سر فرازی می‌کرد
ما را به کرشمه جان گدازی می کرد

آئینه بدست کرده خندان خندان
با صورت خویش عشق بازی می کرد