غزل ۱۸ - ای یوسف خوش نام ما، خوش می‌روی بر بام ما

ای یوسُفِ خوش نامِ ما، خوش می‌رَوی بر بامِ ما
اِنّا فَتَحْنا اَلصَّلا، بازآ زِ بام، از دَر دَرا ۱

ای بَحْرِ پُر مَرجانِ من، وَللَّهْ سَبُک شُد جانِ من
این جانِ سَرگردانِ من، از گَردشِ این آسیا ۲

ای ساربانْ با قافله، مَگْذَر مَرو زین مَرحَله
اُشْتُر بِخوابانْ هین هَله، نَز بَهرِ من بَهرِ خدا ۳

نی نی بُرو، مَجنون بُرو، خوش در میانِ خون بُرو
از چون مَگو، بی‌چون بُرو، زیرا که جان را نیست جا ۴

گَر قالَبَت در خاک شُد، جانِ تو بر افلاک شُد
گَر خِرقۀ تو چاک شُد، جانِ تو را نَبْوَد فَنا ۵

از سِرِّ دلْ بیرون نه‌یی، بِنْمایْ رو کایینه‌یی
چون عشق را سَرفِتْنه‌یی، پیشِ تو آید فِتْنه‌ها ۶

گویی مرا چون می‌رَوی؟ گُستاخ و اَفْزون می‌رَوی؟
بِنْگَر که در خون می‌رَوی، آخِر نگویی تا کجا؟ ۷

گفتم کَزْ آتش‌هایِ دل، بر رویِ مَفْرَش‌هایِ دل
می‌غَلْط در سودایِ دل، تا بَحْرِ یَفْعَل ما یَشا ۸

هر دَم رَسولی می‌رَسَد، جان را گَریبان می‌کَشَد
بر دلْ خیالی می‌دَوَد، یعنی به اصلِ خود بیا ۹

دل از جهانِ رنگ و بو، گشته گُریزان سو به سو
نَعره‌زنان کان اصل کو؟ جامه‌دَران اَنْدَر وَفا ۱۰