غزل شمارهٔ ۸۰ - بخفت خفته و دولت بیدار

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم
خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم ۱

آن که می خواست به رویم در دولت بگشاید
با که گویم که در خانه به رویش نگشودم ۲

آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فروخفت
من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم ۳

آن که می خواست غبار غمم از دل بزداید
آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم ۴

یار سود از شرفم سر به ثریا و دریغا
که به پایش سر تعظیم به شکرانه نسودم ۵

ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را
گو به سر می رود از آتش هجران تو دودم ۶

جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس
این شد ای مایه ی امید ز سودای تو سودم ۷

به غزل رام توان کرد غزالان رمیده
شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم ۸