غزل شمارهٔ ۸۹ - زیان شهرت

به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم
به عشق زنده شدم تا که جاودان مانم ۱

چو مردم از تن و جان وارهاندم از زندان
به عشق زنده شوم جاودان به جان مانم ۲

به مرگ زنده شدن هم حکایتی است عجیب
اگر غلط نکنم خود به جاودان مانم ۳

در آشیانه طوبا نماندم از سرناز
نه خاکیم که به زندان خاک دان مانم ۴

ز جویبار محبت چشیدم آب حیات
که چون همیشه بهار ایمن از خزان مانم ۵

چه سال ها که خزیدم به کنج تنهایی
که گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم ۶

دریچه های شبستان به مهر و مه بستم
بدان امید که از چشم بد نهان مانم ۷

به امن خلوت من تاخت شهرت و نگذاشت
که از رفیق زیانکار در امان مانم ۸

به شمع صبحدم شهریار و قرآنش
کزین ترانه به مرغان صبح خوان مانم ۹