غزل ۱۱۲ - ز روی توست عید آثار ما را

زِ رویِ توست عید آثارْ ما را
بیا ای عید و عیدی آرْ ما را ۱

تو جانِ عید و از رویِ تو جانا
هزاران عید در اَسرارْ ما را ۲

چو ما در نیستی سَر دَرکَشیدیم
نگیرد غُصّهٔ دَستارْ ما را ۳

چو ما بر خویشتن اَغْیار گشتیم
نباشد غُصّهٔ اَغْیارْ ما را ۴

شما را اَطْلَس و شَعرِ خیالی
خیالِ خوبِ آن دِلْدارْ ما را ۵

کتابِ مَکْر و عَیّاریْ شما را
عِتابِ دِلْبَر عَیّار ما را ۶

شما را عید در سالی دو بارست
دو صد عیدست هر دَم کارْ ما را ۷

شما را سیم و زَر بادا فراوان
جَمالِ خالِقِ جَبّارْ ما را ۸

شما را اسبِ تازی بادْ بی‌حَد
بُراقِ اَحمَدِ مُخْتارْ ما را ۹

اگر عالَم همه عید است و عِشرت
بُرو عالَم شما را یارْ ما را ۱۰

بیا ای عیدِ اَکْبَر شَمسِ تبریز
به دستِ این و آن مَگْذارْ ما را ۱۱

چو خاموشانهٔ عشقَت قَوی شُد
سُخَن کوتاه شُد این بارْ ما را ۱۲