غزل ۱۱۵ - ای جان و قوام جمله جان‌ها

ای جان و قِوامِ جُمله جان‌ها
پَر بَخش و رَوان کُنِ رَوان‌ها ۱

با تو زِ زیان چه باک داریم
ای سودکُنِ همه زیان‌ها ۲

فریاد زِ تیرهای غَمْزه
وَزْ اَبروهایِ چون کَمان‌ها ۳

در لَعْلِ بُتانْ شِکَر نَهادی
بُگْشاده به طَمْعِ آن، دَهان‌ها ۴

ای داده به دستِ ما کلیدی
بُگْشاده بدان دَرِ جهان‌ها ۵

گَر زان که نه در میانِ مایی
بَربسته چراست این میان‌ها؟ ۶

وَرْ نیست شرابِ بی‌نشانیْت
پس شاهِدِ چیست این نشان‌ها؟ ۷

وَرْ تو زِ گُمانِ ما بُرونی
پَس زنده زِ کیست این گُمان‌ها؟ ۸

وَرْ تو زِ جَهانِ ما نَهانی
پیدا زِ کِه می‌شود نَهان‌ها؟ ۹

بُگْذار فَسانه‌هایِ دنیا
بیزار شُدیم ما از آن‌ها ۱۰

جانی که فُتاد در شِکرَریز
کِی گُنجَد در دِلَش چُنان‌ها ۱۱

آن کو قَدَم تو را زمین شُد
کِی یاد کُند زِ آسْمان‌ها؟ ۱۲

بَربَند زبانِ ما به عِصْمَت
ما را مَفِکَن در این زبان‌ها ۱۳