شماره ۱۱۰ - چو خواهم کرد زرق و هزل و ریواس

چو خواهم کرد زرق و هزل و ریواس
نخواهم نیز عاقل بود و فرناس ۱

مرا چون نیست بر کس هیچ تفضیل
چه خواهم کرد زهد و فضل عباس ۲

بیاور طاس می بر دست من نه
به جای چنگ بر زن طاس بر طاس ۳

قرین و جنس من خمار و مطرب
بسنده‌ست از همه اقران و اجناس ۴

مرا باید خراباتی شناسد
خطیب و قاضیم گو هیچ مشناس ۵

می است الماس و گوهر شادمانی
نگردد سفته گوهر جز به الماس ۶

می و معشوق را بگزین به عالم
جز این دیگر همه رزق است و ریواس ۷

چه خواهم برد از دنیا به آخر
دلی پر حسرت و یک جامه کرباس ۸

چه گویید اندرین معنی که گفتم
اجیبوا ما سالتم ایها الناس ۹

رفیقا جام می بر یاد من خور
که زیر آسیای غم شدم آس ۱۰