هوش مصنوعی:
شاعر از ناامیدی و اندوه خود میگوید که در اثر وعدههای بیپایه و نگاههای سرد دیگران به وجود آمده است. او همچنین به مرثیهسرایی برای پدر اشاره میکند و احساس میکند که همچون سیاهی بر در خانهاش شده است.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی مانند اندوه و ناامیدی است که درک آنها برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به مرثیهسرایی برای پدر نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۷۹ - شد دیدهٔ من سپید از وعدت
شد دیدهٔ من سپید از وعدت
آخر چو نکو نکو نگه کردی ۱
آخر بر مرثیهٔ پدر ما را
همچون ز بر درش سیه کردی ۲
آخر چو نکو نکو نگه کردی ۱
آخر بر مرثیهٔ پدر ما را
همچون ز بر درش سیه کردی ۲
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۲
۴۳۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۸ - شربهای جهان همه خوردیم
گوهر بعدی:شماره ۱۸۰ - از زبان تیر خراس: ای لاف زنی که هر کجا هستی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
