غزل ۱۳۷ - با چنین شمشیر دولت، تو زبون مانی چرا؟

با چُنین شمشیرِ دولت، تو زَبون مانی چرا؟
گوهری باشیّ و از سَنگی فرومانی چرا؟ ۱

می‌کَشَد هَر کَرکَسی اَجْزات را هر جانبی
چون نه مُرداری تو، بَلْکه بازِ جانانی چرا؟ ۲

دیده‌اَت را چون نَظَر از دیدهٔ باقی رَسید
دیده‌اَت شَرمین شود از دیدهٔ فانی چرا؟ ۳

آن که او را کَس به نَسیه و نَقْد نَستانَد به خاک
این چُنین بیشی کُند بر نَقْدهٔ کانی چرا؟ ۴

آن سِیَه جانی که کُفر از جانِ تَلْخَش نَنگ داشت
زَهْر ریزَد بر تو و تو شَهْدِ ایمانی چرا؟ ۵

تو چُنین لَرزانِ او باشیّ و او سایه‌یْ تو است
آخِر او نَقشی‌ست جسمانیّ و تو جانی چرا؟ ۶

او همه عیبِ تو گیرد تا بپوشد عیبِ خود
تو بَرو از غَیبْ جان ریزیّ و می‌دانی چرا؟ ۷

چون دَرو هستی بِبینی، گویی آن من نیستم
دَعویِ او چون نبینی، گویی‌اَش آنی چرا؟ ۸

خَشمِ یارانْ فَرع باشد، اصل شان عشقِ نُوَست
از برایِ خشمِ فَرعی، اصل را رانی چرا؟ ۹

شَهْ به حَق چون شَمسِ تبریزی‌ست ثانی نیستَش
ناحَقی را اصل گویی، شاه را ثانی چرا؟ ۱۰