شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا

ای دل انصاف ده که چون نبود
دور از جور خویش شرمنده ۱

کز پی هم ز گلشن سادات
سه همایون درخت افکنده ۲

اول آن نونهال گلشن جان
که شدی مرده از دمش زنده ۳

گل باغ صفا صفی‌الدین
که رخش بر سمن زدی خنده ۴

پس ضیای زمان و شمس زمین
آن دو نخل بلند و زیبنده ۵

که شد اسباب عیش خرد و بزرگ
از غم فوتشان پراکنده ۶

چون به آئین جد و باب شدند
جنت آرا به ذات فرخنده ۷

تا دو تاریخ آشکار شود
این دو مصراع سزد از بنده ۸

دور از بوستان مصطفوی
یک نهال و دو نخل افکنده ۹