شمارهٔ ۱۰۵ - وله ایضا

ای جوان بخت سرافراز که بر خاک درت
خسرو تخت فلک سوده جبین صد باره ۱

وی درم پاش سنی پیشه که بر اهل نیاز
بوده اهل کرمت قطره فشان همواره ۲

هست شش ماه که از بهر دعا گوئی تو
خواب را کرده‌ام از دیدهٔ خود آواره ۳

روز هم خواهشم این بوده که در هیچ محل
نگذارد صمد چاره برت بیچاره ۴

در ثنای تو هم از یاوری طبع بلند
رانده‌ام بر سر سیاره و ثابت باره ۵

وز تو آن دیده‌ام امسال که گر شرح کنم
خاطرت جامه طاقت کند از غم پاره ۶

شکوه هرچند که از چون تو مطاعی کفر است
ای مطیعان تو هم ثابت و هم سیاره ۷

این اثر داد ثنا خوانی سی روزهٔ من
که تو از من ببری روزی سی نان خواره ۸