غزل ۱۴۲ - دولتی همسایه شد، همسایگان را الصلا

دولتی همسایه شُد، همسایگان را اَلصَّلا
زین سِپَس باخود نَمانَد، بواَلْعَلیّ و بوالْعَلا ۱

عاقِبَت از مَشرقِ جان، تیغ زد چون آفتاب
آن کهِ جان می‌جُست او را، در خَلاء و در مَلا ۲

آن زِ دور آتش نِمایَد، چون رَوی نوری بُوَد
همچُنان که آتشِ موسی برایِ اِبْتِلا ۳

اَلصَّلا پروانه جانان قصدِ آن آتش کنید
چون بَلی’ گفتید اوَّل، دَررَوید اَنْدَر بَلا ۴

چون سَمَنْدَر در میانِ آتشَش باشد مَقام
هر کِه دارد در دل و جان، این چُنین شوق و وَلا ۵