شمارهٔ ۷۴ - در مدح پهلوان جهان

سلام من که رساند به پهلوان جهان
جز آفتاب که چون من درم خریدهٔ اوست ۱

صبا کبوتر این نامه شد بدان درگاه
که صورت کرم امروز آفریدهٔ اوست ۲

فلک چو طفل عرب طوق‌دار شد ز هلال
که چون غلام حبش داغ برکشیدهٔ اوست ۳

سخاش نور نخستین شناس و صور پسین
که جان به قالب امید در دمیدهٔ اوست ۴

ز زعفران رخ ظالمان کند گه عدل
حنوط جیفهٔ ظلمی که سر بریدهٔ اوست ۵

ششم عروس فلک را امید دامادی
ز بخت بالغ بیدار خواب دیدهٔ اوست ۶

شنیده‌اند ز من صفدران به حفظ الغیب
ثنای او که صف بخل بر دریدهٔ اوست ۷

به پیش‌کاری مهرش همه تنم کمر است
بسان بند دواتی که پیش دیدهٔ اوست ۸

ولی دل از سر سرسام غم به فرقت او
زبان سیاه‌تر از کلک سر کفیدهٔ اوست ۹

چه گویم از صفت آرزو که قصهٔ حال
نگفته من به زبان از دلم شنیدهٔ اوست ۱۰