شماره ۲۳۹ - هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختم

هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختم
هر بال و پر که داشتم از دم بسوختم ۱

از ناله هفت خیمهٔ گردون شکافتم
وز آه چار گوشهٔ عالم بسوختم ۲

چندین هزار نافهٔ مشک امید را
بر مجمر نیاز به یک‌دم بسوختم ۳

بنگاه صبر و خرمن دل را به جملگی
کردم به جهد با هم و در هم بسوختم ۴

هر جوهری که بود بر این سقف لاجورد
از شعله‌های آه دمادم بسوختم ۵

گر چتر روز سوختم از دم عجب مدار
منجوق صبح و پرچم شب هم بسوختم ۶

از تف دل شرار به صحرا چنان زدم
کز دود مهره در سر ارقم بسوختم ۷

نیمی بسوختم دل خاقانی از عنا
نیمی دگر که ماند به ماتم بسوختم ۸

دوش از بخار سینه بخوری بساختم
بر خاک فیلسوف معظم بسوختم ۹

هر ساعت این خروش برآید مرا ز دل
کای عم بسوختم ز غم ای عم بسوختم ۱۰