غزل ۱۸۸ - این جا کسی‌ست پنهان، خود را مگیر تنها

این جا کسی‌ست پنهان، خود را مَگیر تنها
بَس تیز گوش دارد، مَگْشا به بَد زبان را ۱

بر چَشمهٔ ضَمیرَت، کرد آن پَری وُثاقی
هر صورتِ خیالَت، از وِیْ شُده‌ست پیدا ۲

هر جا که چَشمه باشد، باشد مُقامِ پَرْیان
با احتیاط باید، بودن تو را در آن جا ۳

این پنج چَشمهٔ حِسّ، تا بر تَنَت رَوان است
زِاشْراقِ آن پَری دان، گَهْ بَسته گاه مُجری ۴

وان پنج حِسّ باطِن، چون وَهْم و چون تَصوّر
هم پنج چَشمه می‌دان، پویان به سوی مَرعی ۵

هر چَشمه را دو مُشرِف، پنجاه میرِآبَنْد
صورت به تو نِمایَند، اَنْدَر زمانِ اِخْلا ۶

زَخمَت رَسَد زِ پَریانْ، گَر با اَدَب نباشی
کاین گونه شُهره پَرْیان، تُندَند و بی‌مُحابا ۷

تَقدیر می‌فَریبد تَدبیر را که بَرجِه
مَکْرَش گِلیم بُرده، از صد هزار چون ما ۸

مُرغانِ در قَفَس بین، در شَستِ ماهیان بین
دل‌هایِ نوحه گَر بین، زان مَکْرسازِ دانا ۹

دُزدیده چَشمْ مَگْشا بر هر بُت از خیانت
تا نَفْکَنَد زِ چَشمَت، آن شهریارِ بینا ۱۰

مانده‌ست چند بیتی، این چَشمه گشت غایِر
بَرجوشَد آن زِ چَشمه، چون بَرجَهیم فردا ۱۱