غزل ۲۰۴ - سر به گریبان در است، صوفی اسرار را

سَر به گریبان دَر است، صوفی اسرار را
تا چه بَرآرَد زِ غَیب، عاقِبَتِ کار را ۱

میْ که به خُمِّ حَق است، رازِ دِلَش مُطْلَق است
لیک بَرو هم دِق است، عاشقِ بیدار را ۲

آبْ چو خاکی بُدِه، باد درآتش شده
عشق به هم بَرزَده، خیمهٔ این چار را ۳

عشق که چادرکَشان، در پِیِ آن سَرخوشان
بر فَلَکِ بی نشان، نور دَهَد نار را ۴

حَلقهٔ این دَر مَزَن، لافِ قَلَنْدَر مَزَن
مُرغ نه‌یی، پَر مَزَن، قیر مَگو قار را ۵

حرفِ مرا گوش کُن، بادهٔ جانْ نوش کُن
بی‌خود و بیهوش کُن، خاطِرِ هُشیار را ۶

پیش زِ نفی وجود، خانهٔ خَمّار بود
قبلهٔ خود ساز زود، آن دَر و دیوار را ۷

مَست شود نیک مَست، از می جامِ اَلَسْت
پُر کُن از میْ پَرَست، خانهٔ خَمّار را ۸

دادِ خداوندِ دین شَمسِ حَق است این، بِبین
ای شُده تبریزْچین، آن رُخِ گُلْنار را ۹