شماره ۶۶ - تا مشقت ره طاعت نبرد هرگز گفت

تا مشقت ره طاعت نبرد هرگز گفت
که ز آمد شد خدمت عصبم رنجورست ۱

چون چنان شد که به هر گام دوره بنشیند
گر به خدمت نرسد در دو جهان معذورست ۲

همه جور من از این کهنه دو صندوق تهیست
که به پریش گمان همه کس مغرورست ۳

خانه چون خانهٔ بوبکر ربابیست ولیک
اندرو هیچ طرب نیست که بی‌طنبورست ۴

ای دریغا که برون رفت بدر عمر و هنوز
در و دیوار تمنی همه نامعمورست ۵

حال او دور مشو با کرم خویش بگو
تات گوید که چنین‌ها ز مروت دورست ۶

صلت و بخشش و مرسوم و مواجب بگذار
آخر ار مزد نباشد کم اگر مزدورست ۷

عید بگذشت و عروسی شد و سور آمده گیر
زانکه کابین شود آن را خلفی مقدورست ۸

دانم این قطعه چو برخواند خواهد گفتن
تا چنین عید و عروسی است چه جای سورست ۹