غزل ۲۲۵ - بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا

بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا
که حلقه حلقه نشستند و در میان حلوا ۱

هزار کاسه سَر رفت سویِ خوانِ فَلَک
چو دَرفُتاد از آن دیگ در دَهانْ حَلْوا ۲

به شرق و غرب فُتادست غُلغُلی شیرین
چُنین بُوَد چو دَهَد شاهِ خُسروانْ حَلْوا ۳

پَیاپِی از سویِ مَطْبَخ رَسول می‌آید
که پُخته‌اند مَلایک بر آسْمانْ حَلْوا ۴

به آبریز بَرَد چونک خورْد حَلْوا تَن
به سویِ عَرش بَرَد چون که خورْد جانْ حَلْوا ۵

به گِردِ دیگِ دل ای جان چو کَفْچه گَرد به سَر
که تا چو کَفْچه دَهان پُر کُنی از آن حَلْوا ۶

دلی که از پِیِ حَلْوا چو دیگْ سوختْ سیاه
کَرَم بُوَد که بِبَخشَد به تایِ نانْ حَلْوا ۷

خَموش باش که گَر حَق نگویَدَش که بِدِه
چه جایِ نان، نَدَهَد هم به صد سِنان حَلْوا ۸