شماره ۱۷۰ - به خدایی که درسپهر بلند

به خدایی که درسپهر بلند
اختر و مهر و مه مرکب کرد ۱

دایهٔ صنع و لطف قدرت او
رونق حسن تو مرتب کرد ۲

که جهان بر من غریب اسیر
اشتیاق جمال تو شب کرد ۳