شمارهٔ ۱۷۹ - درشکایت دهر

کی بود کین سپهر حادثه زای
جمله از یکدگر فرو ریزد ۱

تا چو پرویز نست او که مدام
بر جهان آتش بلا بیزد ۲

در جهان بوی عافیت نگذاشت
چند از این رنگ فتنه آمیزد ۳

برنخیزد مگر به دست ستم
مکن ندانم کزین چه برخیزد ۴

می نیارم گریخت گرنه نه من
دیو از این روزگار بگریزد ۵

به بیوسی چو گربه چند کنم
زانکه چون سگ ز بد نپرهیزد ۶

بالله از بس که این لئیم ظفر
با مقیمان خاک بستیزد ۷

آنچنان شد که بر فلک به مثل
شیر با گاو اگر برآویزد ۸

زانکه باشد که درمزاج فلک
چون پلنگان فسادی انگیزد ۹

هر کجا در دل زمین موشی است
سرنگون سار بر فلک میزد ۱۰