غزل ۲۳۹ - کرانی ندارد بیابان ما

کَرانی ندارد بیابانِ ما
قَراری ندارد دل و جانِ ما ۱

جهان در جهانْ نَقْش و صورت گرفت
کدام است ازین نَقْش‌ها آنِ ما؟ ۲

چو در رَه بِبینی بُریده سَری
که غَلْطان رَوَد سویِ میدانِ ما ۳

از او پُرس، ازو پُرسْ اسرارِ ما
کَزو بِشْنَوی سِرِّ پنهانِ ما ۴

چه بودی که یک گوش پیدا شُدی
حَریفِ زبان‌های مُرغانِ ما ۵

چه بودی که یک مُرغْ پَرّان شُدی
بَرو طوقِ سِرِّ سُلَیمانِ ما ۶

چه گویم؟ چه دانم؟ که این داستان
فُزون است از حَدّ و امکانِ ما ۷

چگونه زَنَم دَم که هر دَم به دَم
پَریشان تَر است این پَریشانِ ما؟ ۸

چه کَبکان و بازان، سِتان می‌پَرَند
میانِ هوایِ کُهِسْتانِ ما ۹

میانِ هوایی که هفتُم هواست
که بر اوجِ آن است ایوانِ ما ۱۰

از این داستان بُگْذر از من مَپُرس
که دَرهَم شِکَسته‌ست دَسْتانِ ما ۱۱

صَلاحُ اَلْحَق و دین نِمایَد تو را
جَمالِ شَهَنشاه و سُلطانِ ما ۱۲