غزل ۲۴۰ - تو جان و جهانی کریما مرا

تو جان و جهانی کَریما مرا
چه جان و جهان از کجا تا کجا؟ ۱

که جانْ خود چه باشد بَرِ عاشقان؟
جهانْ خود چه باشد بَرِ اولیا؟ ۲

نه بر پُشتِ گاوی‌ست جُمله زمین
که در مَرغزارِ تو دارد چَرا ۳

در آن کاروانی که کُلِّ زمین
یکی گاوبارست و تو رَهنما ۴

در انبارِ فَضْلِ تو بس دانه‌هاست
که آن نَشْکَند زیرِ هفت آسیا ۵

تو در چَشمْ نَقّاش و پنهان زِ چَشم
زِهی چَشم بَند و زِهی سیمیا ۶

تو را عالَمی غیرِ هجده هزار
زِهی کیمیا و زِهی کِبْریا ۷

یکی بیتِ دیگر بَرین قافیه
بگویم بلی، وام دارم تو را ۸

که نَگْزارَد این وام را جُز فقیر
که فقرست دریایِ دُرِّ وَفا ۹

غَنی از بَخیلی غَنی مانده است
فقیر از سَخاوت، فقیر از سَخا ۱۰