هوش مصنوعی:
این متن با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به ستایش خداوند و یادآوری نعمتهای او میپردازد. از تسبیح طبیعت تا هدایت روح به سوی مرغزارهای معنوی، متن به خواننده یادآوری میکند که خداوند را فراموش نکند و به یاد او باشد.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. بنابراین، مناسب نوجوانان و بزرگسالانی است که توانایی درک و تحلیل چنین مفاهیمی را دارند.
غزل ۲۴۷ - بانگ تسبیح بشنو از بالا
بانگِ تَسْبیحْ بِشْنَو از بالا
پس تو هم سَبِّحِ اسْمَهُ الَاعْلی ۱
گُل و سُنُبل چَرَد دِلَت چون یافت
مَرغْزاری که اَخْرَجَ الْمَرْعی ۲
یَعْلَمُ الجَهْرَ نَقْشِ این آهوست
نافِ مُشکینِ او وَ مایَخْفی ۳
نَفَسِ آهوانِ او چو رَسید
روح را سویِ مُرغزارِ هُدی ۴
تشنه را کِی بُوَد فراموشی
چون سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسی ۵
پس تو هم سَبِّحِ اسْمَهُ الَاعْلی ۱
گُل و سُنُبل چَرَد دِلَت چون یافت
مَرغْزاری که اَخْرَجَ الْمَرْعی ۲
یَعْلَمُ الجَهْرَ نَقْشِ این آهوست
نافِ مُشکینِ او وَ مایَخْفی ۳
نَفَسِ آهوانِ او چو رَسید
روح را سویِ مُرغزارِ هُدی ۴
تشنه را کِی بُوَد فراموشی
چون سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۶۷
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۶ - صد دهل میزنند در دل ما
گوهر بعدی:غزل ۲۴۸ - گوش من منتظر پیام تو را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
