غزل ۲۵۵ - خیز صبوحی کن و درده صلا

خیز صَبوحی کُن و دَردِه صَلا
خیز که صبح آمد و وقتِ دُعا ۱

کوزه پُر از میْ کُن و در کاسه ریز
خیز مَزَن خُنْبَک و خُم بَرگُشا ۲

دور بِگَردان و مرا دِهْ نَخُست
جانِ مرا تازه کُن ای جانْ فَزا ۳

خیز که از هر طَرَفی بانگِ چَنگ
در فَلَک انداخت نِدا و صَدا ۴

تَنْتَنِ تَنْتَن شِنو و تَن مَزَن
وقتِ تو خوش ای قَمَرِ خوش لِقا ۵

در سَرَم اَفْکَن میْ و پابَند کُن
تا نَرَوَم بیهُده از جا به جا ۶

زان کَفِ دریاصِفَتِ دُرنِثار
آب دراَنْداز چو کَشتی مرا ۷

پاره چوبی بُدَم و از کَفَت
گشته‌اَم ای موسیِ جانْ اژدَها ۸

عازِرِ وَقتَم به دَمَت ای مسیح
حَشْر شُدم از تَکِ گورِ فَنا ۹

یا چو درختم که به امرِ رَسول
بیخ کَشان آمدم اَنْدَر فَلا ۱۰

هم تو بِدِه هم تو بگو زین سِپَس
ای دَهَن و کَفِّ تو گنجِ بَقا ۱۱

خُسروِ تبریز تویی شَمسِ دین
سَروَرِ شاهانِ جهانِ عُلا ۱۲