غزل ۲۶۰ - چرخ فلک با همه کار و کیا

چَرخِ فَلَک با همه کار و کیا
گِردِ خدا گردد چون آسیا ۱

گِردِ چُنین کعبه کُن ای جانْ طَواف
گِردِ چُنین مایِدِه گَرد ای گدا ۲

بر مَثلِ گوی، به میدانْ گَرد
چون که شُدی سَرخوشِ بی‌دست و پا ۳

اسب و رُخَت راست بَرین شَهْ طَواف
گر چه بَرین نَطْع رَوی جا به جا ۴

خاتَمِ شاهیْت در انگشت کرد
تا که شَوی حاکِم و فَرمانْروا ۵

هر کِه به گِردِ دلْ آرَد طَواف
جانِ جهانی شود و دِلْرُبا ۶

هَمرهِ پروانه شود دل شُده
گردد بر گِرد سَرِ شمع‌ها ۷

زان که تَنَش خاکی و دل آتشی‌ست
مَیل سویِ جِنْس بُوَد جِنْس را ۸

گِردِ فَلَک گردد هر اَخْتَری
زانک بُوَد جِنْسِ صَفا با صَفا ۹

گِردِ فَنا گردد جانِ فقیر
بر مَثَلِ آهن و آهن رُبا ۱۰

زانک وجودست فَنا پیشِ او
شُسته نَظَر از حَوَل و از خَطا ۱۱

مَست هَمی‌کرد وضو از کُمیز
کَزْ حَدَثَم بازرَهان رَبَّنا ۱۲

گفت نخستینْ تو حَدَث را بدان
کَژْمَژ و مَقلوب نباید دُعا ۱۳

زان که کلید است و چو کَژْ شُد کلید
وا شدنِ قُفل نیابی عَطا ۱۴

خامُش کردم هَمِگان بَرجَهید
قامَتِ چون سَروِ بُتَم زد صَلا ۱۵

خُسروِ تبریز شَهَم شَمسِ دین
بَستَم لب را تو بیا بَرگُشا ۱۶