غزل ۲۹۷ - ای در غم تو به سوز و یارب

ای در غَمِ تو به سوز و یارَب
بِگْریسته آسْمان همه شب ۱

گَر چَرخ بِگریَد و بِخَندد
آن جَذبه خاک باشد اَغلَب ۲

از بس که بریخت اشک بر خاک
شُد خاکْ زِ اشکِ او مُطَیِّب ۳

از گریه آسْمان دَرآمَد
صد باغ به خنده مُذَهَّب ۴

من بودم و چَرخْ دوش گِریان
او را و مرا یکی‌ست مَذهَب ۵

از گریه آسْمان چه رویَد؟
گُل‌ها و بنفشه مُرَطَّب ۶

وَزْ گریه عاشقان چه روید؟
صد مِهْر درونِ آن شِکَرلب ۷

آن، چَشم به گریه می‌فَشارَد
تا بِفْشارَد نِگار غَبْغَب ۸

این گریه ابر و خنده خاک
از بَهرِ من و تو شُد مُرکَّب ۹

وین گریه ما و خنده ما
از بَهرِ نتیجه شُد مُرتَّب ۱۰

خاموش کُن و نِظاره می‌کُن
اَنْدَر طَلَبِ جهان و مَطْلَب ۱۱